و  

دین٬ حماقت انسان را جاودانه ساخت.

فریاد از تو ای گل که به هر خاک خو کنی؟

حرف سرد مهری نیست مشکلی دگر دارم

با تو عشق می ورزم ای پریچه و خود نیز

از حضور یک دره در میان خبر دارم

مشکلم بهار توست در خزان من! آری

آنچه پیش رو داری من به پشت سر دارم

روی هر چه می خواهم سایه ی تو افتاده ست

یعنی اینکه یک سودا با هزار سر دارم

                                                    حسین منزوی تنهاترین شاعر 

زمین در خون ار ٬غلتد

زمان آرام ار٬ گیرد

اگر صد نسل دیگر سبز

شهادت در میان گیرد

نگاه آخرت زیبا٬

نخواهد رفت از خاطر.

درون سینه ی تاریخ

ندا سلطان نمی میرد!

بغض را در پرده ی فریاد فردا میکنیم

بعد عمری٬ باغ بی برگی ما یک غنچه داد

 باغبان دید و قدم بر سینه ی غنچه نهاد

ما همه قربانی یک پیر بی مخ گشته ایم

حکم بدبختی خود را بی صدا بنوشته ایم

پیر بی مخ از خدا می گفت و بدعتها نهاد

پشت درهای ریاست او خدا را جا نهاد!!!؟

دردها میکشیم و ماست مالی می کنیم!

گاه گاهی می زنیم قلیان و حالی می کنیم!

در دلم هستی وبین من و تو فاصله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست.

                                                       هستی ام بر باد رفت.!

گران جانی در این ظلمت سرای بی کران تا کی؟

زبیم  نان  توسل  بر گروهی ناتوان تا کی؟

به جان آمد دلم از این همه آهسته گو ئیها

خروش جاودان خواهم٬ سکوت بی امان تا کی؟

یاد سال ۸۴ افتادم که کمترین آمار رای آقای احمدی نژاد مربوط به کردستان بود و اینک سال آخر ریاست جمهوریش و استقبال میلیونی از ایشان در سنندج!!!!!!!

اگر خواستیدعکس های بیشتری ببینید به این لینک مراجعه کنید:

http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1307456&Lang=P

مرغ  بی بال  و  پرم  ای  صیاد

گیرم از دام تو جستم٬ چه کنم ؟

هر جفایی که به من می رسد از یار من است

این پری چهره به کی در پی آزار من است!

من بر آنم که سر و جان کنم  اندر  ره  او

او خیالش  همه  آزار  دل زار  من  است

ای که گویی نکن عاشق٬ تو دل از مهر کسی

ترک سودای سر زلف بتان عار من است

هر چه نالیدم  و فریاد زدم  هیچ نگفت

کآخر این دل سوخته ٬دل عاشق بیمار من است

چه کنم؟ شکوه به بیگانه ز بی مهری دوست!

گله از دوست به دشمن نه سزاوار من است.

   یکی از دوستانم این شعر را برایم نوشت ظاهرا سروده ی شاعری به نام هیدجی می باشد که قلمشان همیشه سبز باد.

تار پود هستیم بر باد  رفت ٫اما  نرفت

عاشقی ها از دلم ٫دیوانگی ها از سرم

                   این روزها که زندگی  به ما سخت گرفته!